Home

social_media_strategy111

Wat heerlijk om eens een keertje volledig van de radar te verdwijnen! Sommigen zullen verrukt zijn dat ik mijn kritische klep eens dichthoud. Maar ook ik ervaar het het als een ware catharsis me te zuiveren van alle digitale communicatie en poeha op de pc. Eventjes geen zinloze discussies meer op internetfora over ISIS, crisis, vluchtelingen en genetisch gemanipuleerde boterhammen met halal gelei…

Geen uitnodigingen meer voor feestjes en evenementen die me geen knijt interesseren. Geen chatsessies meer met “friends” die ik in geen jaren meer zag maar me nog steeds als virtuele klaagmuur gebruiken. Geen slaaf meer van mailverkeer. De verlokking van webshops buiten spel gezet. De verslaving aan meldingen op sociale media consistent genegeerd. Afkicken van FOMO ‘s, SmS-situaties en de eerste tekenen van het Phantom Vibration Syndrome. Neen, ik wil geen digi-junk meer zijn! Zelfs de televisie blijft zwart. Na al die heruitzendingen, ken ik het script van de meeste series ondertussen vanbuiten. Zélfs in gebarentaal.

En ook het geblaf uit de boxen van de radio werd het zwijgen opgelegd. Als radio “Ajuin” de enige frequentie is die meer muziek dan fileaankondiging de ether instuurt, hoeft het voor mij niet meer. En van die onnatuurlijk enthousiaste radiopresentatoren krijg ik trouwens koppijn. Hetzelfde met ringtones. Vanaf nu blijf ik selectief doof voor die snode sirenegezangen. Laat (schoon)moeder maar tegen een ander zagen! De gsm gaat steevast de la in. Uit, af, geblokkeerd, met de batterij ernaast. Dood!

Wie me wenst te bereiken kan dat enkel nog per postduif. Want vermoedelijk zit ik in het park, ongestoord te lezen, te genieten van een babbel met een persoon van vlees… (maar liefst geen bloed want daar kan ik niet tegen). Denk ik nog eens na over de zinloosheid van twitter, facebook, linkedIn, instagram en whatsapp. Denk ik aan al die lamlendige smartphone zombies die hun voeling met het ware leven en de natuur verloren zijn, gealiëneerd van de ruwe realiteit. Neen, ik houd mij niet meer bezig met dergelijke oppervlakkigheden. Ik maak een vreugdedans en een koprol in het malse gras, snuif tenminste de wakke, weeë geur op van de eerste herfstwind. Ik herlees in dat romantisch kader mijn oude, pathetische tienergedichten en schrijf er nieuwe die al niet veel beter zijn. Ik leef en beleef! Man, was ik maar filosoof geworden…of schrijfster.

En nu snel naar huis om dit cursiefje op facebook te posten!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s