Home

Geachte juffrouw Bastiaens,

Tussen de overlijdensberichten van een regionaal dagblad heb ik tot mijn spijt gelezen dat u, mijn oude kleuterjuf, vorige week bent komen te gaan. Ondanks het feit dat men u voor een zure, autoritaire tang versleet, houd ik wél enkele fijne herinneringen aan u over. Maar geef toe, de kleuterklas was toch een kwelling?!
Soms passeer ik nog eens aan dat schooltje waar ik mijn prille levensjaren heb versleten. Met enige nostalgie kijk ik dan terug naar dat grijze speelplaatsje dat in herinnering steeds groter blijft lijken. Ik zie mezelf nog staan: eenzaam en verlaten door moeder, met een stekkende ‘cagoule’ rond het hoofd, een groene snottebel uit de neus en een stel wanten dat middels een lang, vernesteld koord door mijn mouwen bijeen gehouden werd. Maar dan was u er om mij te troosten met een vals doch vrolijk kinderwijsje. “Witte wollen vlokjes” hoorde ik het liefst…
In uw muffe klaslokaaltje, opgeluisterd door de veertien staties van de kruisweg, leerde u ons schoenveters knopen en binnen de lijntjes kleuren, vertelde u ons verhalen over ‘je zus’ die water in wijn kon veranderen en leerde u ons met nette woorden spreken. Maar eerlijk juffrouw Bastiaens, wie gaat er nou even ‘drukken’ nadat hij zijn ‘bekomst’ heeft gegeten achter het ‘eetmaal’? Hoewel dat in realiteit meestal wel het geval was!
En hoe kon men de Heer nu danken voor spijs en drank als de grootkeuken steeds kraakbeen in bruine saus met zurkeldrets bleef serveren? Aan die zure melkjes, zure nonnen, die splinterige speeltuigen en groezelige zandbak (waar ik iedere keer luizen aan overhield) heb ik ook niet bepaald goede herinneringen. Laat staan aan al die gemene kleuters! Bedankt trouwens om het steeds voor me op te nemen toen die mijn Vitabiskoeken wilden stelen, me met speelgoed op het hoofd sloegen of toen dat ene rotkind dat me weer eens in de neus had gebeten.
Ik wist toen al dat de wereld niet deugde maar u leerde mij als een goed christen-mens de andere kaak aan te bieden. Dat is echter mislukt.
Grappig, ik las eens dat de persoonlijkheid van een mens reeds gevormd wordt in de derde kleuterklas; weet u nog dat mijn stickertje aan de kapstok steeds ‘het roosje’ was? Dat had u dus toen al goed gezien: ik ben inderdaad nogal prikkelbaar!
Rust in vrede, juffrouw Bastiaens, en nog eens bedankt voor alles!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s