Home

Aan mijn vrienden die zich afvragen waarom ik niks van mij laat horen: ik ben ka-pot! Was vergeten hoe pijnlijk verhuizen ook weer kon zijn. Niet alleen fysiek (als men zich weer eens een lumbago heft aan al die zware dozen en meubelstukken) maar ook psychisch heeft een mens onder het slameur te lijden. Het letterlijk afbreken van een thuis waar je een half decennium hebt gewoond kan vrij traumatisch zijn. Om dan nog maar te zwijgen van het heropbouwen van die thuis in een vreemde buurt, een nieuwe straat en in een volledig onbekend huis waar ieder moment lijken uit de kast kunnen vallen! De zoemende kl*te diepvriezer, de stakende dampkap en de krioelende mierennest onder het tapijt hebben we reeds ontdekt …
Maar ook het uitpakken van de huisraad en andere persoonlijke prullaria voelt als het openen van de kartonnen doos van Pandora: alle pijnlijke en/of beschamende levensfases worden nog maar eens ontmanteld. Met rode kaken haalde ik bijvoorbeeld een gothic kleed van onder het stof, samen met een Wicca-handboek en enkele verweerde, groene haarextensions. Of die al groen waren of doorheen de jaren groen geworden zijn, herinner ik me niet meer. In een tweede doos zat dan weer een bokaalglazen-bril verborgen en enkele portretten van in de tijd dat er nog meer puisten op m’n kop stonden dan rozijnen op een krentenbol. Vraag me niet waarom een mens het allemaal bijhoudt. Onder al die abominabele gedrochten lag een poster van Donny Osmond begraven en foto’s van m’n vader uit de tijd dat ie er nog op leek. Met een traan van ontroering (of was het nu schaamte met terugwerkende kracht) herlas ik ook nog eens de liefdesbrieven van een ex waarvan de houdbaarheidsdatum al lang verstreken is en bekeek ik een laatste keer de restanten van dat soort hechte vriendschappen dat een mens enkel in zijn jeugd kan beleven. Een koekendoos vol herinneringen! Het lijkt allemaal zo lang geleden … en erg verkruimeld. Alles gaat nu veilig en verzegeld terug op zolder en wordt de komende twintig jaar niet meer aan het blote oog overgeleverd!
De buren hebben wel hun uiterste best gedaan om die vervelende verhuiskoorts enigszins te temperen door ons een warm welkom te heten. Ze hadden zelfs de rode loper (lees: kelim) voor onze voordeur uitgerold en een verrassingsfeestje georganiseerd met suikerthee op het trottoir. Bovendien kwam onze Turkse buurvrouw aangesneld in een bicblauwe ‘overall’ om hulp aan te bieden: “Ik heb thuis ook alles zélf gedaan!” knipoogde ze trots. Moest de reeks “Mijn moslima is een klusser” er ooit komen dan zijn ze bij haar alvast aan het goede adres!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s