Home

Aan de koelkast bengelt de magere troost dat vrienden tijdens hun vakantie, in de lommer van palmbomen, toch eens aan mij hebben gedacht; een ansichtkaart met zeezicht. Wellicht het enige dat ik (ook deze zomer) te zien zal krijgen. Ik kan de oceaan, haar ingesmeerde badgasten en de snackbars die de kustlijn tooien bijna ruiken… We hebben warme groeten uit Split, zeg ik tegen de kat. Ja, er is letterlijk nog één kat.

Hier zijn de straten verlaten en keert de zon al gestaag haar rug naar ons toe. Achter glas liggen luie lijven in ouderwetse divans naar de koers of een heruitzending van Vlaams melo-drama te gapen. Ook ik pleit schuldig voor dat laatste.Aan de overkant laat een ouwe ‘einzelganger’ z’n keffer uit. Ze zijn al zestig jaar getrouwd… Hij lift z’n pet en hoopt op een praatje. Maar ik zeg niks.

En ook de buurtwinkels zijn verlaten. Hun gesloten rolluiken verraden een jaarlijks verlof in Emirdag. “Den Turk is toe!” bevestigt Margriet ‘van naast de deur’. Winkelen moet dan maar in het centrum, dat voor een keer meer Gentenaars dan West-Vlaamse studenten telt. Gelukkig zijn er nog toeristen.

Ondertussen slenter ik verder langs een tramlijn die verlangen heet. Verlangen dat aan de eindhalte weldra weer vrienden te vinden zullen zijn, en onze favoriete cafés na een maand verdiende rust terug hun deuren openen. Ik verlang naar gewone dagen van gezellige drukte, van trams richting verplichting en het einde van het hoogseizoen. Maar voorlopig blijft Augustus eenzaam, zoals ik.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s