Home

20 jaar geleden zou ik op dit eigenste moment bibberend en bevend naar bed zijn gegaan, gewapend met een warmwaterkruik en een dikke wollen ‘sarze’. Grootmoeders vinden het immers ‘de moeite niet meer’ om het huis te renoveren en centrale verwarming te installeren. “Ik sliep met mijn twee broers in het berekot,” zei ze dan stellig, “de koudste kamer onder het dak waar het ’s winters niet warmer werd dan 8 graden en we ons moesten verwarmen aan elkaars dampende adem.” Discussie gesloten.

Een elektrisch deken vond ze veel te gevaarlijk, een elektrisch vuurtje echter een aanvaardbaar tegenvoorstel. Ik herinner me nog hoe de geur van verbrand stof de kamer vulde op het moment dat het ding (na een uur opwarmen) dan eindelijk goed van jetje gaf, en hoe ik met pantoffels en al onder de klamme lakens kroop. Heel even, tot mijn plekje in het midden van die krakende twijfelaar warm genoeg was om goed te kunnen slapen. En dan maar hopen dat je niet naar toilet moest, want dat stond buiten ‘op de koer’.

Tijdens de koudste nachten draaide ik soms een kussensloop rond mijn hoofd om m’n oren warm te houden, een gewoonte die tot op de dag van vandaag levend wordt gehouden, ten spijt manliefs subtiele bezwaren. Maar het komt niet zo vaak meer voor, want wij hebben uiteraard wél een chauffage in de slaapkamer. Hoewel de hoge energierekeningen ons tegenwoordig soms aanzetten om het toch nog maar eens op z’n oma’s te doen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s